HOME      OVER WERNER        BOEK       AANBOD       CONTACT

Als mantelzorgmoeder

probeer je alle ballen in de lucht te houden.
Maar dat valt niet mee.

Je hebt meer zorgtaken dan andere moeders,
je hebt minder uren per week om geld in te verdienen en
je hebt geen tijd, geld of puf om wat leuks voor jezelf te doen.


Je loopt hier steeds tegenaan:

  • je zit gedwongen in een structuur omdat je kind of partner dat nodig heeft

  • je kunt niet spontaan zijn, wat je erg mist

  • je vraagt geen hulp omdat je niks voor diegene terug kan doen, omdat je te druk of te moe bent en niet in het krijt wilt staan bij andere mensen

  • je voelt je onbegrepen, down en eenzaam. Je slaap slecht, piekert veel en trekt je terug van je sociale contacten

  • je voelt je meer een man in plaats van vrouwelijk en sexy

  • je rent de hele dag van hot naar her en wat jij leuk vindt valt als eerste af

  • dokters, hulpverleners, familie en vrienden maken inbreuk op je privacy door zich (vaak ongevraagd) tebemoeien met jouw gezinsleven en opvoeding

  • je moet steeds opnieuw afscheid nemen van alles wat een moeder graag wil voor haar kind. En je neerleggen bij wat allemaal niet kan


Je bent niet de enige

Veel mantelzorgmoeders worstelen hiermee. Oorzaak: ze houden van hun kind en zijn vastbesloten om hun gezin bij elkaar te houden. Het zijn, zoals mijn zoon Thomas het ooit zo mooi zei: Tijgermoeders. Tijgermoeders vechten zich dood voor hun kind, maar ze zorgen niet goed voor zichzelf.

Al sinds 2002 ben ik op zoek naar inzicht, antwoorden en hulp op het gebied van autisme.

Mijn naam is Pauline Redlich - Mantelzorgmoeder, Schrijfster, Lifecoach en ondernemer. En de vrouw van Werner.

Ik schrijf over mijn eigen zoektocht, de liefde voor mijn man en kinderen en alles wat er komt kijken bij een zorg-intensief gezin. Ik bekijk de beperking niet alleen vanuit het kind (zoals heel de wereld, inclusief zorgland wel doet) maar ik bekijk hem door JOUW ogen. Want JIJ bent de omgeving waarin je kind opgroeit en JIJ moet weten hoe je daarmee kunt dealen!

Ik weet inmiddels de oplossing voor het helse schuldgevoel wat je hebt. Ik weet hoe het voelt om altijd tekort te schieten, ondanks alles wat je doet. En ik weet hoe ongelofelijk erg je jezelf en je eigen spontaniteit mist.
Ik heb ontdekt hoe je je minder eenzaam voelt en beter in je vrouwelijke vel komt te zitten. 
Precies wat jij ook zoekt.


Ben jij het spoor bijster?

Begrijpen jouw vriendinnen niet dat je wilt ontspannen als je hen ziet? En dat je het daarom juist NIET over de situatie thuis wilt hebben? Of doen ze raar tegen je partner omdat jij hen over bepaalde dingen in vertrouwen hebt genomen? Logisch dat je dan niet op je gemak bent, als ze bij je thuis komen.
Zo ben ik meerdere vriendinnen kwijtgeraakt. Eentje vond mij geen goede vriendin, omdat ik mijn moeilijkheden niet met haar wilde bespreken. Zij begreep niet dat een uitstapje met haar zo nodig was om op te laden...
Of de vriendin die het voor mij opnam tegenover mijn man, nadat ik mijn hart bij haar had uitgestort. Waardoor wij, nadat zij allang naar huis was, knallende ruzie hadden...

Zogenaamde vrienden - maar soms zelfs familie - die je ontlopen. En die liever niet willen dat je eerlijk antwoord geeft als ze vragen hoe het met je gaat...
Je hebt wel behoefte aan hulp van vrienden en familie; maar niet aan de 'hulp' die je krijgt. Want er zit altijd een vervelend staartje aan, dat niet opweegt tegen de hulp die je uiteindelijk kreeg. En waardoor je toch weer in het krijt komt te staan. Want mensen hoeven het niet te zeggen; maar jij weet dat het zo is...

Moet je het dan toch blijven proberen?

Nee. Niet doen.

Het doet je pijn en je raakt erdoor gefrustreerd. En dat maakt je leven alleen nog maar zwaarder. Terwijl jij juist op de been moet blijven, want jouw gezin kan niet zonder jou.


Wat jij nodig hebt is begrip

Waardering. En af en toe wat me-time, handvatten om goed in je vel te zitten, een spontane actie of een leuke verrassing.

Kan ik je daarbij helpen?

Ja.

 

Over mij, Pauline Redlich

Vliegtuigpersoneel legt niet voor niets voor iedere vlucht uit dat je eerst je eigen zuurstofmasker op moet zetten en daarna dat van je kind. Dat is niet egoïstisch; dat is van levensbelang. Want als jij op sterven na dood bent, kun je niet voor je kind zorgen.
En zo is het ook in het dagelijks leven van met name de Tijgermoeder. Als het goed met je gaat, is de kans vele malen groter dat het ook goed met je kind en je gezin gaat.

Zo eenvoudig is het.

Toen Thomas 1,5 jaar oud was, zei ik voor het eerst tegen de huisarts dat ik dacht dat er iets mis was. Vervolgens ben ik twee jaar van het kastje naar de muur gestuurd en weggezet als overbezorgde moeder.

Volgens de mensen om mij heen lag het aan mij en moest ik consequenter zijn in de opvoeding.

In 2007 volgde de voorlopige diagnose PDD-nos en 2,5 jaar later de definitieve diagnose klassiek autisme. Een week voor kerst in 2008 kreeg Werner de diagnose Asperger.

18 jaar, tot augustus 2019, heeft Thomas bij ons thuis gewoond. En vanaf zijn 6de jaar ook zijn zusje Hannah. Ik hoef jou niet uit te leggen hoe moeilijk dit geweest is. En hoe ongelofelijk ik gestreden heb om hem goed op te laten groeien en op een mooie woonplek terecht te laten komen.

Ik werk al 20 jaar lang overwegend als ondernemer, omdat voor een werkgever werken bijna niet haalbaar was. En omdat ik er te eigenwijs voor ben. Hahahaha, dat ook. Ik weet zo goed wat je meemaakt, wat je nodig hebt en hoe je dat kunt doen.

Op dit moment werk ik aan een roman over de eenzame zoektocht van een moeder en echtgenote waarvan het kind en de man autisme hebben. Gezien vanuit de moeder. En ik heb een 4 maanden programma waarin ik mantelzorgmoeders bijsta in hun dagelijkse leven.

Waarom?

Omdat ik specifieke aandacht wil voor haar. Voor DIE moeder. Voor jou!
Ik help je graag aan meer vrijheid, zowel in mindset, tijd en geld.

Zo help ik je op 3 manieren:

Met een gratis Online Coffee Call:
waarin we samen kijken wat ik
voor je kan doen

Met mijn 4 maanden
programma: Meer vrijheid voor Mantelzorgmoeders